Księżycowe kratery skrywają wodę od miliardów lat

Obserwacje prowadzone w misjach kosmicznych, m.in. NASA, dostarczyły danych wskazujących, że na Księżycu może być dużo wody. Gromadzi się ona m.in. w postaci lodu w głębokich, ciemnych kraterach wokół biegunów.

Autorzy pracy opublikowanej w „Nature Astronomy” chcieli lepiej poznać historię i rozmieszczenie księżycowej wody.

Jak twierdzą, woda na Srebrnym Globie gromadziła się prawdopodobnie raczej powoli przez miliardy lat, niż w wyniku jednego wielkiego wydarzenia. Jednocześnie odkryli, gdzie jest jej najwięcej.

Gdzie znajdziemy wodę?

„Wygląda na to, że najstarsze kratery Księżyca zawierają też najwięcej lodu.” - zaznacza Paul Hayne z University of Colorado Boulder, jeden z autorów badania opisanego w piśmie „Nature Astronomy”. „To pozwala sądzić, że Księżyc gromadził wodę mniej więcej nieprzerwanie przez nawet 3 do 3,5 miliarda lat.” - dodał.

Taka informacja może pomóc w tropieniu źródeł wody na Księżycu. Dla astronautów i przyszłych misji księżycowych jest to bowiem podstawowy surowiec. Z lodu można uzyskać wodę pitną, a nawet - poprzez rozdzielenie atomów wodoru i tlenu - wykorzystywać ją do produkcji paliwa rakietowego.

„Odnalezienie poza Ziemią wody w stanie ciekłym i w formie nadającej się do wykorzystania jest jednym z najważniejszych wyzwań astronomii.” - komentuje główny autor badania, prof. Oded Aharonson z Weizmann Institute of Science w Izraelu.

Naukowcy przypominają też główne źródła wody na Księżycu, brane dotąd pod uwagę w rozważaniach dotyczących przyszłych misji. Według jednej z teorii w odległej przeszłości to wulkany przetransportowały wodę z wnętrza Księżyca na jego powierzchnię. Mogła też przedostać się na niego z komet i asteroid. Jej źródłem pośrednio mógł być nawet wiatr słoneczny bogaty w wodór, który na powierzchni Księżyca może tworzyć cząsteczki wody.

Naukowcy odtworzyli historię Księżyca i ewolucję kraterów, posługując się danymi z kosmicznych sond i symulacjami komputerowymi. Zaznaczają, że Księżyc nie zawsze znajdował się w takim ustawieniu, jakie znamy dzisiaj. Z czasem zmieniało się bowiem jego nachylenie względem Ziemi, w rezultacie czego kratery, które dziś pozostają w cieniu, mogły być kiedyś oświetlone.

Korzystając ze swoich symulacji, badacze sporządzili listę księżycowych „pułapek na lód” – kraterów, które najdłużej pozostawały najbardziej zacienione. Na przykład krater Haworth, położony w pobliżu bieguna południowego, prawdopodobnie pozostaje w cieniu od ponad 3 miliardów lat i jest jednym z głównych kandydatów do poszukiwań lodu.

Zespół prof. Hayne’a opracowuje już nowe urządzenie do szukania lodu, o nazwie Lunar Compact Infrared Imaging System (L-CIRiS), które NASA planuje umieścić w pobliżu południowego bieguna Księżyca pod koniec 2027 roku.

„Ostatecznie kwestia pochodzenia wody na Księżycu zostanie rozwiązana dopiero dzięki analizie próbek. Będziemy musieli polecieć na Księżyc, aby zbadać te próbki na miejscu, albo znaleźć sposoby na sprowadzenie ich na Ziemię.” - zastrzegł ekspert.