USA rozbudują swoją bazę kosmiczną na Grenlandii

Podpisane 22 września br. porozumienie obronne między USA, Danią i Grenlandią daje nadzieję na ostateczne zakończenie kryzysu dyplomatycznego wywołanego przez administrację Trumpa w ubiegłym roku. Jego treść zapowiada znaczne zwiększenie amerykańskiej obecności militarnej oraz swobody operowania na największej wyspie świata, co może istotnie wzmocnić amerykańskie zdolności kosmiczne w regionie.

Waszyngton dostał m.in. zielone światło na „modernizację i ekspansję” swojej obecnie jedynej bazy wojskowej na Grenlandii, jaką jest położona na północno-zachodnim wybrzeżu Pituffik Space Base. Dołączyć do niej mają dwie nowe bazy w Narsarsuaq i Mestersvig oraz potencjalnie bezzałogowe instalacje wojskowe.

Siły Kosmiczne USA opisują bazę Pituffik jako strategiczny punkt obserwacyjny „na szczycie świata” („Top of the World” vantage point), który odgrywa ważną rolę w zapewnianiu przewagi w przestrzeni kosmicznej (Space Superiority). Jest to najbardziej wysunięta na północ instalacja wojskowa USA, która ze względu na swoje geostrategiczne położenie stanowi idealne miejsce do wykrywania potencjalnych zagrożeń balistycznych nadchodzących z Eurazji, jak również obiektów poruszających się po orbitach polarnych.

Takie położenie było oczywiście głównym powodem ustanowienia bazy w zimnowojennych realiach lat 50. XX wieku i naturalnie wyznaczyło jej główne funkcje. Znajdujący się tam 12th Space Warning Squadron obsługuje radar wczesnego ostrzegania, wykrywający zagrożenia ze strony pocisków balistycznych i wspierający obronę przeciwrakietową. Równocześnie instalacja wspiera kosmiczną świadomość sytuacyjną (SSA), śledząc i charakteryzując obiekty na orbicie.

Około 5,5 km na północny wschód od głównej części bazy Pituffik znajduje się najbardziej wysunięta na północ stacja śledzenia należącej do Sił Kosmicznych USA sieci Satellite Control Network, obsługiwana przez 22nd Space Operations Squadron. Infrastruktura ta umożliwia odbiór telemetrii, śledzenie i kontrolę amerykańskich oraz sojuszniczych satelitów przelatujących nad obszarem bieguna północnego. Według informacji francuskiego CNES baza realizuje około 15 tys. kontaktów z satelitami rocznie.

Choć Waszyngton nie zdradził szczegółów dotyczących rozbudowy bazy, można się spodziewać, że obejmie ona zwiększenie istniejących zdolności poprzez modernizację obecnej infrastruktury oraz potencjalne dodanie nowych instalacji. Wspomnienie w porozumieniu z Danią projektu Złotej Kopuły, czyli zaproponowanego przez Trumpa systemu obrony przeciwrakietowej z istotnym komponentem kosmicznym, sugeruje, że baza mogłaby stać się jednym z jego kluczowych północnych filarów.