Widziane z orbity: Rosja wyciąga więcej artylerii ze składnic

Informację na temat zwiększonego ruchu na składnicach sprzętu wojskowego Federacji Rosyjskiej dotyczącego artylerii ciągnionej podał użytkownik Jompy (znany z dostarczania zdjęć satelitarnych rosyjskich składnic oraz prowadzenia na ich bazie analiz) w serwisie X. Wskazuje on, że proces rozpoczął się od końca lata lub początku jesieni zeszłego roku. Na opublikowanych zdjęciach widać, że coraz więcej pojawia się pozbawionych luf armatohaubic 2A36 Hiacynt-B.

Stara artyleria kluczem do produkcji nowej

Powodem tego jest m.in. wykorzystywanie ich do produkcji nowej artylerii w postaci 2S44 Hiacynt-K. Rosjanie prawdopodobnie dalej nie produkują nowych luf do artylerii rodziny Hiacynt, tym samym pozyskiwane są ze sprzętu zmagazynowanego. Podobny proces miał miejsce przy okazji wyciągania ze składnic samobieżnych armatohaubic 2S5 Hiacynt-S. Pozwala to także na pozyskiwanie luf do artylerii działającej na froncie każdego wspomnianego wcześniej typu.

Kolejnym rodzajem artylerii ciągnionej, jaki jest ściągany ze składnic, są armatohaubice 2A65 Msta-B, które częściowo służą do uzupełniania strat sprzętowych, ale także są używane jako dawcy luf i części zamiennych do egzemplarzy walczących na froncie oraz samobieżnych 2S19 Msta-S (w kilku wersjach). Do tego dochodzą haubice D-30, które nie tylko są cenione przez żołnierzy na linii frontu, ale także służą jako dawcy luf do 2S1 Goździk.

Stopniowa redukcja rosyjskich zapasów artylerii

Do tego wszystkiego dochodzi kontynuacja procesu przywracania do służby armat polowych M-46, które to od lata 2024 roku zaczęły być zauważane na Ukrainie. Jak trafnie wskazał wspomniany analityk, rosyjskie zapasy artylerii nigdy nie dojdą do zera, ponieważ część składowanego sprzętu po prostu już się do niczego nie nadaje i skończy w piecu hutniczym. Dzięki jego tabeli widzimy także, że Rosjanie od początku inwazji na Ukrainę przywrócili ze składnic od 32 do 52% różnego typu artylerii ciągnionej.

2A36 Hiacynt-B to sowiecka ciągniona armatohaubica kal. 152 mm o przewodzie lufy wynoszącym 49 kalibrów, opracowana w latach 70. XX wieku przez Biuro Konstrukcyjne Artylerii TsNIITochMash jako następca starzejących się haubic D-20 kal. 152 mm. W zależności od użytej amunicji może ona zwalczać cele na dystansie 29-33 km, jednak zamierzano zwiększyć ten zasięg do 40 km. Można z niej strzelać także artyleryjską amunicją naprowadzaną laserowo Krasnopol.

Szybkostrzelność została określona na 8 wystrzałów w ciągu minuty. Załogę ciągnionego Hiacynta stanowi 8 żołnierzy. Brały one udział m.in. w libańskiej wojnie domowej, wojnie iracko-irańskiej, walkach o Górski Karabach czy w obecnie trwającej wojnie na Ukrainie. Armatohaubice 2A36 Hiacynt-B są obecnie używane przez armie takich krajów jak m.in. Ukraina, Rosja, Armenia, Azerbejdżan, Irak, Uzbekistan czy Białoruś.

2A65 Msta-B to radziecka ciągniona armatohaubica kal. 152 mm z lufą o długości 47 kalibrów, opracowana pod koniec lat 80. XX wieku. Stanowiła ona uzupełnienie cięższych 2A36 Hiacynt-B. Wykorzystano ją później do stworzenia samobieżnej wersji określonej jako 2S19 Msta-S. Obsługę 2A65 stanowić może od 6 do 11 żołnierzy, którzy są przewożeni w przedziale ładunkowym ciągnika artyleryjskiego (zazwyczaj jest to KrAZ-260 6x6 lub Ural-4320 6x6).

Za jej pomocą (w zależności od użytej amunicji) można razić cele lądowe na dystansie 24,7-36 km. Może ona wykorzystywać amunicję tożsamą z tą wykorzystywaną w starszych haubicach, jak D-20 czy 2S3 Akacja. Tego typu armatohaubice są obecnie użytkowane przez m.in. Rosję, Ukrainę, Syrię, Gruzję, Turkmenistan oraz Kazachstan.

M-46 to radziecka armata polowa kal. 130 mm produkowana w latach 1951-1971. Powstała na bazie armaty morskiej M-36 będącej na wyposażeniu okrętów wojennych czy fortyfikacji nadbrzeżnych. Produkowana była także m.in. w Chinach pod oznaczeniem Typ 59. Donośność jej określa się na 27,5 km przy użyciu standardowej amunicji i nawet 38 km przy zastosowaniu pocisków z gazogeneratorem.

Dla porównania, wiele samobieżnych systemów artyleryjskich, jak 2S3 Akacja, charakteryzuje się znacznie mniejszym zasięgiem ostrzału, określanym na 18-23 km przy użyciu większości typów amunicji. Prędkość wylotowa pocisku w przypadku tej armaty wynosi około 900 m/s. Maksymalna szybkostrzelność to prawdopodobnie 6-7 strzałów na minutę.

W Indiach została ona posadowiona na podwoziu czołgu podstawowego Vijayanta (licencyjna indyjska odmiana Vickersa Mk.1) tworząc system artyleryjski M-46 Catapult. Armaty M-46 były powszechnie używane przez syryjską armię podczas wojny domowej w tamtym kraju, kilka z nich zostało posadowionych na dopancerzonych ciężarówkach 8x8 Mercedes-Benz 4140, tworząc improwizowaną samobieżną kołową armatoahubicę. Jej modyfikacja została wykorzystana w prototypowym radzieckim czołgu ciężkim IS-7. Obecnie armata ta jest używana przez m.in.: Rosję, Ukrainę, Chorwację, Iran, Indie, Libię, Syrię, Serbię, Irak, Egipt, Azerbejdżan czy Pakistan.

D-30 to radziecka ciągniona haubica kal. 122 mm wprowadzona do służby w latach 60. ubiegłego wieku jako zastępstwo dla haubicy M-30 o tym samym kalibrze. Jej donośność określa się na max. 15,4 km przy użyciu standardowej amunicji odłamkowo-burzącej i 21,9 km przy zastosowaniu pocisku z gazogeneratorem. Szybkostrzelność została określona na 10-12 wystrzałów na minutę.

Stanowi ona uzbrojenie główne systemu artyleryjskiego 2S1 Goździk. Jej obsługę stanowi 8 żołnierzy. Obecnie znajduje się ona na wyposażeniu kilkudziesięciu krajów świata, w tym m.in. Rosji, Ukrainy, Egiptu, Azerbejdżanu, Pakistanu, Wietnamu czy Kazachstanu. Uczestniczyła w bardzo wielu wojnach i konfliktach.