Udany start japońskiej rakiety H3

Start misji odbył się 11 czerwca br. z kosmodromu Tanegashima na południu Japonii. Był to ósmy lot rakiety H3 w historii oraz pierwszy w konfiguracji z trzema silnikami pierwszego stopnia. Z oficjalnych komunikatów wynika, że wszystkie ładunki misji zostały umieszczone na orbitach zgodnie z założeniami.

Na pokładzie systemu znajdowało się łącznie sześć niewielkich satelitów. Były to: PETREL – satelita obserwacji Ziemi opracowany przez Tokijski Instytut Technologiczny, STARS-X – demonstrator technologii usuwania śmieci kosmicznych przygotowany przez Uniwersytet Shizuoka, BRO-22 – satelita firmy Unseen Labs przeznaczony do monitorowania emisji radiowych nad oceanami, VERTECS z Kyushu Institute of Technology badający procesy powstawania gwiazd, a także para satelitów HORN-L i HORN-R, które testują wykorzystanie oporu atmosferycznego do deorbitacji i ograniczania zanieczyszczenia orbity.

Przypomnijmy, że poprzednia misja japońskiego systemu nośnego H3 nie była tak udana. Ten lot odbył się w grudniu 2025 r. O ile pierwsza faza lotu rakiety H3 przebiegła pomyślnie, włącznie z separacją, japońska agencja kosmiczna JAXA nie mogła potwierdzić udanego drugiego odpalenia silnika w górnym segmencie. W rezultacie ładunek nie mógł zostać umieszczony na docelowej orbicie.

Dochodzenie wykazało, że sytuacja była spowodowana anomalią w adapterze ładunku. Po przeprowadzeniu analizy JAXA wprowadziła zmiany techniczne, które pozwoliły na wznowienie lotów i poprawę niezawodności systemu.

Dwustopniowa rakieta H3 została opracowana przez JAXA i Mitsubishi Heavy Industries jako następca wycofanej H-2A. System ma 57-63 m długości w zależności od rozmiaru owiewki. Podobnie jest w przypadku masy startowej, która zależy od liczby wykorzystanych silników pomocniczych na paliwo stałe (0, 2 lub 4).

W pierwszym segmencie znajdują się dwa lub trzy silniki LE-9. Drugi stopień jest napędzany jednostką LE-5B. Wykorzystywany materiał pędny w rakiecie H3 to mieszanka ciekłego wodoru i ciekłego tlenu. Konstrukcja pozwala wynieść na orbitę GTO do 6,5 t ładunku użytecznego oraz 4 t na orbitę SSO.

Pierwszy lot systemu nośnego odbył się w marcu 2023 r. i zakończył się porażką. Około 5 minut po starcie miało dojść do rozdzielenia stopni i uruchomienia silników drugiego stopnia. Dwie minuty później obserwatorzy zauważyli, że prędkość rakiety spada, po czym nie byli w stanie potwierdzić włączenia jednostek napędowych w drugim stopniu H3. 

W wyniku braku możliwości realizacji misji kontrolerzy podjęli decyzję o wydaniu komendy destrukcji, doprowadzając do przedwczesnego zakończenia jej pierwszego lotu testowego, a tym samym utraty satelity obserwacyjnego ALOS-3.

Najnowszy sukces ma przywrócić stabilny rytm operacyjny i otworzyć drogę do dalszych misji komercyjnych i rządowych realizowanych z użyciem systemu nośnego H3.